Stilo istnieje już od ponad 15 lat, ma na koncie branżowe wyróżnienia, by wspomnieć tu tylko pierwszą nagrodę na festiwalu Nowa Tradycja, a do tego udało mu się zaznaczyć swoją obecność poza granicami ojczyzny, najwyraźniej nie ma szczęścia. Olbrzymia kultura grania i pozbawiona choćby jednej wpadki dyskografia z najnowszym "Venus de Stilo" na czele, nie przełożyła się jak na razie na oszałamiającą popularność i formacja wciąż pozostaje znana przede wszystkim wtajemniczonym. Zawieszenie między rockiem, jazzem, muzyką etniczną oraz kameralistyką powoduje, że artyści nigdzie tak naprawdę nie są u siebie. A organizator lubi wiedzieć co ma napisać na plakacie.
"Raz perkusista »łomocze i pędzi«, raz »szumi, szura i szeleści«, raz gitarzysta »węgiel w nią sypie«, raz ma »w ręku zielony badylek«, raz słyszymy skrzypce jak z krakowskiego Kazimierza, raz jak z japońskiego filmu" - pięknie, opisowo wyliczali nam kiedyś sami zainteresowani. To jednak o wiele za długo jak na doraźne promocyjne potrzeby. Próbowano zatem wymyślić stosowną nazwę, ale albo mijała się z prawdą, albo nie odpowiadała oczekiwaniom. Z używanego obecnie "alternative etno" też nikt nie jest specjalnie zadowolony, bo zbyt wielu osobom nic nie mówi. Słuchacz nie wie na przykład czy będzie elektronicznie czy akustycznie.
wstęp 10zł

---