Ewa Błaszczyk, Andrzej Szeremeta, Paweł Tomaszwski i Marcin Zabrocki w spektaklu JASKINIA reż. Arek Tworus
Spektakl inspirowany m. in. "Jesienną sonatą" Ingmara Bergmana i "Notatkami z
podziemia" Fiodora Dostojewskiego.

Motyw jaskini przywołuje opowieść o legendarnych młodzieńcach z 18 sury Koranu, którzy uciekając przed prześladowaniem, znaleźli schronienie i spoczynek w grocie. Zasnęli, nie przeczuwając, że ich sen będzie trwał tak długo, że w istocie staną się nieśmiertelni. Jaskinia jest miejscem snu, umierania, ale też narodzin nowego życia. To kapsuła, w której człowiek wylęga się na nowo. Wiąże się to jednak z koniecznością wejścia w głąb siebie. W tej introwersji napotykamy nieznane, często niezrozumiałe strzępy utkane z pamięci i obrazów emocji, z baśni, dzieciństwa, snu. Ze spotkania z tym nowym, zrazu obcym, dochodzącym tu dopiero do głosu sobą, może wyniknąć brzemienna w skutki przemiana osobowości i narodziny nowego człowieka.

SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Arek Tworus
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY
Przemysław Czepurko
MUZYKA
Marcin Zabrocki
WYSTĘPUJĄ
Ewa Błaszczyk
Paweł Tomaszewski (gościnnie)
Andrzej Szeremeta (gościnnie)
Marcin Zabrocki (gościnnie)
Piotr Gwadera (muzyka na żywo)

spektakle: 3, 4, 11, 12, 15 i 16 listopada
bilety www.teatrstudio.pl

Motyw jaskini przywołuje opowieść o legendarnych młodzieńcach z 18 sury Koranu, którzy uciekając przed prześladowaniem, znaleźli schronienie i spoczynek w grocie. Zasnęli, nie przeczuwając, że ich sen będzie trwał tak długo, że w istocie staną się nieśmiertelni. Jaskinia jest miejscem snu, umierania, ale też narodzin nowego życia. To kapsuła, w której człowiek wylęga się na nowo. Wiąże się to jednak z koniecznością wejścia w głąb siebie. W tej introwersji napotykamy nieznane, często niezrozumiałe strzępy utkane z pamięci i obrazów emocji, z baśni, dzieciństwa, snu. Ze spotkania z tym nowym, zrazu obcym, dochodzącym tu dopiero do głosu sobą, może wyniknąć brzemienna w skutki przemiana osobowości i narodziny nowego człowieka.



Jaskinia to także łono matki. To do niej instynktownie zawraca człowiek, uciekając przed starciem z rzeczywistością. Pamięć o tym szoku wyrwania z bezpiecznego miejsca i tęsknota za powrotem do niego tkwią głęboko w każdym człowieku. Wracamy tam zresztą w pewnym sensie co noc, zaraz po zamknięciu oczu. Czy na tym polega sens snu?

Tak można rozumieć ten niemal niemożliwy do przezwyciężenia związek syna i matki, matki i syna. Taki jest sens powrotu syna do rodzinnego domu w Ślubie Gombrowicza czy w Krumie Hanocha Levina, powrotu do dzieciństwa, do fantazji. To bolesny proces, wymagający zerwania z iluzją bezpieczeństwa i oderwania się od matki, ale niezbędny dla wewnętrznej przemiany człowieka i jego powtórnych narodzin

---