Druga płyta The Dead Weather utwór po utworze

Udało nam się już zapoznać się z materiałem. Nowa płyta brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo i surowo niż debiut. Królują bluesowo prowadzone głośne gitary, zniekształcenia, Hammondy i elementy psychodelii.

Oto pierwsze wrażenia, utwór po utworze:

"Blue Blood Blues" - z miejsca uwagę zwracają organy i świetna zeppelinowska gitara. Perkusja zresztą również przypomina chwilami wyczyny Johna Bonhama. Wokalne obowiązki zdominował tu Jack.

"Hustle and Cuss" - to jeden z najlepszych numerów w zestawie, choć nie jest to prosta kompozycja. Utwór jest bardzo bluesowy, przywołujący skojarzenia z Cream. Tym razem śpiewa Alison, choć jej głos mocno zniekształcono. Wyraźnie natomiast słychać krowi dzwonek i inne przeszkadzajki. Chociaż to najdłuższa z propozycji, trwa zaledwie 3:46.

"The Difference Between Us" - jeden z niewielu momentów, gdy Alison śpiewa w miarę normalnie. To także najbardziej melodyjny kawałek na płycie, ale też tylko do czasu, gdy nie przeradza się w instrumentalną galopadę. Ponadto wyróżnia go kosmiczna elektronika na początku.

"I'm Mad" - kolejna perełka. Ten numer brzmi zgodnie z tytułem. Wściekle. Nie chodzi jednak o ostre zagrywki, lecz stopniowe budowanie napięcia, swoistą nerwowość konstruowaną przez wyrazisty rytm pomieszany z histerycznym wokalem i jazgotliwymi zniekształceniami.

"Die By the Drop" - singlowe nagranie daje doskonały przedsmak tego, co nas czeka na płycie. Dużo gitar, zgiełk, łamane tempa i niesłychanie gęste, często przesterowane brzmienie.

"I Can't Hear You" - zaczyna się od oszczędnego bluesowego wstępu, który szybko zostaje wzbogacony dźwiękami grzechotek i innych instrumentów perkusyjnych. Pięknie gra tu łkająca gitara.

"Gasoline" - tym razem jest ostro, z szalejącymi Hammondami, rwaną perkusją, piłującymi gitarami i smakowitym solo. Momentami robi się naprawdę hałaśliwie, nawet jak na ten zespół.

"No Horse" - to trzeci z moich ulubionych fragmentów albumu, zapewne dlatego, że unosi się nad nim stonerowy klimat, a niektóre gitarowe popisy przypominają Queens of the Stone Age. Poza tym to ciekawy, ładnie rozpędzający się kawałek, idealny do rozbudowanych improwizacji.

"Looking at the Invisible Man" - najsłabszy punkt "Sea Of Cowards" - niewiele ponad drażniącą gitarę i przestery.

"Jawbreaker" - to z kolei najbardziej energiczny, wręcz rockandrollowy utwór, acz z pięknym, seksownie bluesowym przejściem.

"Old Mary" - słyszymy fortepian w tle pustynno-psychodelicznego wprowadzenia, które rozwija się w spokojne, wyciszające niemal, ale i ciut niepokojące nagranie.