Aktualności
17-07-2014-21:53:08
Perfect - "DaDaDam"
Nie przypuszczałam, że płytę, która będzie dla mnie najbardziej pozytywnym zaskoczeniem pierwszej połowy 2014 roku wyda grupa Perfect.
Tak jak nie mogę pojąć, jakie reakcje muszą zajść w mózgu, jakie iskry przeskoczyć między synapsami, by na boisku ugryźć piłkarza (nie popchnąć, nie kopnąć, tylko ugryźć), tak nie jestem w stanie zrozumieć, jak taką płytę jak "DaDaDam" można "ozdobić" taką okładką. Niestety, ten tandetny rysuneczek odstrasza, a niepotrzebnie. Nowy album Perfectu jest bowiem naprawdę dobry, na poziomie i nie ma nic wspólnego z kiczem, który zieje z okładkowej plaży.
Kto gardzi Perfectem i ma wyrobione, niezbyt pochlebne zdanie, przekonywać do "DaDaDam" nie będę, bo nie mam argumentów. Grzegorz Markowski i reszta nie zostali indierockowa kapelą, nie zaprosili do współpracy hiphopowców, nie kombinują z brzmieniem, nie eksperymentują (przynajmniej nie w jakiś radykalny sposób). Mamy do czynienia z płytą Perfectu. Z mocnym, niepodrabialnym głosem, pięknymi gitarowymi pasażami, burczącym basem, pomysłowymi aranżami. Rockowym graniem z elementami bluesa, jazzowymi subtelnościami ("Takie to przebudzenie"), gdzie akustyczne dźwięki fantastycznie dopełniają te elektryczne.
Kto już sięgnie po "DaDaDam" dostanie zestaw świetnych, soczystych, pełnokrwistych piosenek. Zbudowanych na hardrockowych fundamentach, ale o różnych, wielobarwnych, czasem zaskakujących elewacjach. "Nigdy dość" lepiej nie podsuwać muzykom zespołu Coma (fantastyczne niskie strojenia), bo zzielenieją z zazdrości, "Speedy Tune" to rodzaj hołdu dla Motörhead, a przybrudzone "Żyję" przywołuje skojarzenia z Kim Nowak i improwizującym Pearl Jam. Ponadto w "Drodze bez łez" zachwyca pięknie wyeksponowany, nowofalowy bas, "Strażak" zadziwi renesansowo-folkowym klimatem, a rozpędzona "Przebudzanka" ma kapitalne, ekspresyjne wokale.
Można nie być fanem Perfectu, uważać ich za dinozaurów, ale nie można im odmówić muzykalności. Słychać, że "DaDaDam" to płyta zrealizowana przez wyśmienitych instrumentalistów i faceta, który ma silny, pełen emocji wokal i umie śpiewać wyraźnie. Znakomite harmonie, melodie z charakterem, wysoki poziom wykonania, świetna, współczesna produkcja - słowem, pełen profesjonalizm, a przy tym zagrane jest to z sercem. Ucz się młodzieży!
Kto gardzi Perfectem i ma wyrobione, niezbyt pochlebne zdanie, przekonywać do "DaDaDam" nie będę, bo nie mam argumentów. Grzegorz Markowski i reszta nie zostali indierockowa kapelą, nie zaprosili do współpracy hiphopowców, nie kombinują z brzmieniem, nie eksperymentują (przynajmniej nie w jakiś radykalny sposób). Mamy do czynienia z płytą Perfectu. Z mocnym, niepodrabialnym głosem, pięknymi gitarowymi pasażami, burczącym basem, pomysłowymi aranżami. Rockowym graniem z elementami bluesa, jazzowymi subtelnościami ("Takie to przebudzenie"), gdzie akustyczne dźwięki fantastycznie dopełniają te elektryczne.
Kto już sięgnie po "DaDaDam" dostanie zestaw świetnych, soczystych, pełnokrwistych piosenek. Zbudowanych na hardrockowych fundamentach, ale o różnych, wielobarwnych, czasem zaskakujących elewacjach. "Nigdy dość" lepiej nie podsuwać muzykom zespołu Coma (fantastyczne niskie strojenia), bo zzielenieją z zazdrości, "Speedy Tune" to rodzaj hołdu dla Motörhead, a przybrudzone "Żyję" przywołuje skojarzenia z Kim Nowak i improwizującym Pearl Jam. Ponadto w "Drodze bez łez" zachwyca pięknie wyeksponowany, nowofalowy bas, "Strażak" zadziwi renesansowo-folkowym klimatem, a rozpędzona "Przebudzanka" ma kapitalne, ekspresyjne wokale.
Można nie być fanem Perfectu, uważać ich za dinozaurów, ale nie można im odmówić muzykalności. Słychać, że "DaDaDam" to płyta zrealizowana przez wyśmienitych instrumentalistów i faceta, który ma silny, pełen emocji wokal i umie śpiewać wyraźnie. Znakomite harmonie, melodie z charakterem, wysoki poziom wykonania, świetna, współczesna produkcja - słowem, pełen profesjonalizm, a przy tym zagrane jest to z sercem. Ucz się młodzieży!
Aktualności