Pola Rise - Anywhere But Here

Jeśli inne narody mogą nam czegoś pozazdrościć, to kobiet. Nie chodzi tylko o urodę, choć oczywiście też, ale i o talent. Pola Rise to kolejna superzdolna dziewczyna z cudownym, kryształowym głosem. Już od kilku lat, choć nieśmiało, zaznaczała swoją obecność. W końcu wydała długo wyczekiwany debiutancki album, którego słucha się z ogromną przyjemnością.  

Siłą Poli Rise są kontrasty. Na pierwszy rzut ucha może nie tak oczywiste, na pewno nie tendencyjne, ale jak najbardziej obecne na płycie "Anywhere But Here". Piosenki wokalistki z jednej strony ujmują melancholią, tym sączącym się smutkiem, z drugiej strony mnóstwo w nich światła i szalenie jasnych, błyszczących dźwięków. Pola wydaje się artystką kruchą, delikatną, ale potrafi też dać upust swym emocjom ("Breathe").

W jej muzyce dominują elektroniczne dźwięki, są one jednak rozkosznie ciepłe i miękkie, fantastycznie przełamane organicznymi brzmieniami. Pierwsze single "Fear" i "Hear You" kazały wierzyć, że Rise lubi przede wszystkim balladowe, spokojne kompozycje, tymczasem potrafi nieźle się rozbrykać ("No More"). Słychać tu i Skandynawię, i Irlandię. Są piosenki i na długie wieczory, i na długie noce, do przytulania i do tańczenia. Album brzmi nowocześnie niemniej nie jest to próba dogonienia za wszelką cenę najświeższych trendów. Mnóstwo tu powietrza, przestrzeni, a zarazem całość spowija gęsta pajęczyna dźwięków.  

Poli Rise to artystka dbająca o detale, rozsmakowana w koronkowych ozdobnikach. Te misternie plecione soniczne hafty, nierzadko zwiewne melodie skontrowane mocniejszym bitem, to jednak tylko tło. Na pierwszym planie jest głos. Kobiecy, ciepły choć czasem lekko oszroniony, pastelowy, urzekający i otulający.