Muse - Simulation Theory

Bardzo elektroniczna a zarazem bardzo rockowa płyta. Tylko Muse tak potrafią.

Przesadą będzie stwierdzenie, że trio wróciło do korzeni, ale coś na rzeczy jest. Najdłuższy numer na "Simulation Theory" trwa 4:45 i na próżno szukać tu klasyczno-symfonicznych inspiracji. Nie ma suit, nie ma pompatyczności à la Queen. Są zwarte, konkretne kompozycje. Niekoniecznie rozbuchane, egzaltowane (może za wyjątkiem "Thought Contagion"). Raczej dość zwykłe. Z przebojowymi refrenami, ostrymi riffami a czasem... z nośnymi bitami.

"Simulation Theory" to dzieło pełne sprzeczności. Niby to ewidentnie rockowa płyta. Hałaśliwa, nierzadko zadziorna, a jednocześnie potwornie naszpikowana elektroniką. I to nie industrialną, mroczną, ale klubowo-imprezową. Weźmy otwierający "Algorithm" - taki wstęp chętnie przytuliłby Cliff Martinez, a "Blockades" to czyste syntezatorowo-laserowe szaleństwo. Nie wspominając o "Get Up and Fight", które po prostu brzmi jak nowoczesna popowa piosenka,"zepsuta" gitarowym zgiełkiem. Z kolei "Propaganda", w której palce maczał Timbaland, na swój sposób jest ostra i po prostu rockowa.

Angielskie trio choć przyzwyczaiło nas do eksperymentów, do łączenia pozornie niepasujących do siebie dźwięków, cały czas zaskakuje. Tylko oni potrafią wciąż tak bardzo hałasować, a jednak za każdym razem robić to inaczej. Na swym ósmym albumie poszli w elektronikę, ale gitary nadal lubią mieć przesterowane. Moc jest, acz przykryta grubą warstwą syntezatorowego błysku.