Aesop Rock - "Skelethon"

Facet, którego talent rozbłysnął na początku XXI wieku w wytwórni Def Jux, u boku El-P, aż pięć lat zbierał materiał na nowy longplay. Nie był to łatwy okres dla artysty, o czym mówi nam szczerze i bez ogródek. Czy każdego byłoby stać, żeby przyznać, że nie układają mu się relacje z ludźmi, co zaowocowało między innymi rozwodem, wyprowadzką z Kalifornii i wieloma smutnymi, pustymi wieczorami, przez które nie umiał zmobilizować się do nagrywania nowej muzyki? Jak wielu twórców potrafi skomponować całą płytę, produkując wszystkie kompozycje i nie korzystając w ogóle z gości? Aesop to potrafi. I właśnie dlatego "Skelethon" brzmi tak doskonale. Album to bolesny, trudny, muzycznie mocno przypominający to, co przygotowuje El-P (piętno eks-wydawcy i mentora jest odciśnięte wyraźnie), jednak wciągający niczym wyborna lektura. Przypomina zarazem, że w hip hopie jest miejsce na zabawę, przechwałki, kawałki imprezowe, ale też cięższe, bardziej osobiste treści. Gdy słuchamy Aesop Rocka, od razu wiemy, że obcujemy nie z kreacją artystyczną, tylko człowiekiem z krwi i kości. Z jego słabościami, problemami. Sądzę, że longplay w pełni będzie można docenić jesienią, gdy siłą rzeczy więcej będzie mroku, chłodu, jak również czasu na to, aby muzyki słuchać z większą uwagą, koncentrując się bardziej na treści, a mniej na tym czy nadaje się do zabawy. Serdecznie polecam.