Strona 107 - Recenzje

Napisać, że wszystko, za co bierze się Kanye West zamienia się w złoto, to jak stwierdzić, że woda jest mokra, a trawa zielona. Tylko czasem naprawdę trudno o inny wstęp, bo ten facet nie przestaje zadziwiać.

Mniej kabaretowo, teatralnie, bardziej eklektycznie. Ale też niezbyt równo i trochę za długo. Po przesłuchaniu drugiego studyjnego materiału Amandy Palmer jest lekki niedosyt.

Nigdy nie pojmę, dlaczego H.I.M., czyli kumple The 69 Eyes, zrobili tak oszałamiającą karierę na świecie, zaś kapela Jyrkiego 69 nie. Piosenki twórcy kapitalnego "Paris Kills" piszą na pewno nie gorsze od kapeli Ville Valo, o czym przekonuje ich dziesiąta studyjna płyta.

Gdyby Kid Koala był twórcą seriali, "12 Bit Blues" byłoby swoistym spin-offem.

Peja z płyty na płyty dojrzewa. Zmienia mu się też punkt widzenia. Już nie tylko narzeka i opisuje gorzką codzienność, ale stara się też dostrzegać pozytywy.

Byli jedną z najważniejszych grup rockowych pierwszej dekady XXI wieku, ale ostatnio słuch o nich trochę zaginął. Przerwa w nagraniach i koncertach okazała się doskonałym posunięciem. Nowym albumem The Killers pokazują, że i ta "dziesięciolatka" może należeć do nich.

Takie płyty to prawdziwy koszmar dla recenzenta. Takie, czyli jakie? Dobre. Nie powalające, zmieniające historię muzyki, rewolucyjne, ani też fajne, przyjemne, super. Po prostu... dobre.

Green Day jaki jest, każdy widzi. A że wielu się to podoba, Green Day pozostaje Green Dayem.

Mięcho. Dorodne, soczyste, przepyszne mięcho.